भाग २० : संगीत गेट टू गेदर

    तिथे थांबून आता जवळपास तासभर झाला होता. अंधार वाढत होता. आजची त्यांची वारीतली शेवटची रात्र होती. जवळपासच्या लोकांनी त्यांना राहण्यासाठी सोय कुठे मिळेल ते सांगितले. तिथून एक किलोमीटर वर असलेल्या एका वसतिगृहात एका रात्रीसाठी त्यांचा बंदोबस्त झाला. ते वसतिगृहाकडे निघाले. वाटेत त्यांच्या गप्पा सुरु होत्या. एवढ्या दिवसाचे वारीतले अनुभव ते एकमेकांना सांगत होते. बघता बघता वसतिगृह आले. वसतिगृहाच्या बाहेर एक बाग आणि नसर्री केली होती. ती नयन रम्य बाग सर्वांनाच आवडली. त्यांनी आपापले सामान खोलीत ठेवून थोडा वेळ त्या बागेत घालवला. पेटपूजा झाल्यावर झोपायच्या आधी पुढच्या दिवसाचे नियोजन झाले. दुसऱ्या दिवसाचे मनोरे रचत सर्व झोपी गेले. इशाने ते पुस्तक वाचायला घेतले. पुस्तक संपत आले होते. लेखकाने परतीचा प्रवास सुरु केला होता. तसाच आता इशाचा सुद्धा परतीचा प्रवास जवळ आला होता. संध्याकाळच्या बस ने सर्व तरुण वारकरी मंडळ परत आपल्या घराच्या दिशेने निघणार होते. उद्याचा अर्धा दिवस कसा असेल ही उत्सुकता तर होतीच पण पुस्तकात काय लिहिले याची ही उत्सुकता होती. पुढचा भाग वाचणार तोच नलिनी फोन घेऊन इशाकडे आली.

" इशा तुझ्या आई चा फोन आला बघ,

आई सोबत बोल... धर " 

इशाने " हॅलो आई " म्हणल्यावर सुनीताला भरून आले. एक मिनिटं ती काहीच बोलली नाही नंतर तिने बोलायला सुरुवात केली.

" इशा , कशी आहेस ग ? वारी कशी सुरू आहे? आवडतंय ना तुला ? आईची आठवण आली की नाही एवढे दिवस घरापासून दूर आहेस ... ये आता परत घरी " - सुनीता

" होय ग आई, तुझी आठवण रोज येते, आमची वारी खूप छान सुरू आहे. उद्या च आमचा वारीतला शेवटचा दिवस मग मी घरीच येणार. उद्या संध्याकाळी आम्ही बसने येत आहोत. मी कदाचित रात्री पर्यन्त घरीच असेन. वारीत काय काय अनुभव आले ते तुला आल्यावर सविस्तर सांगते." - इशा

" हो आल्यावर सांग. आता आराम करा. तब्येत सांभाळून राहा. पावसात भिजू नका जास्त आणि सांभाळून घरी या " - सुनीता

इशा आणि सुनीताचे बोलणे होईस्तोवर रात्रीचे साडे अकरा वाजले. जवळपास सगळे झोपून गेले. इशा सुद्धा फोन ठेवून झोपली.

सकाळी इशाला उठायला उशीर झाला. पुन्हा वारीत सामील होण्याची सर्वांची तयारी झाली होती. नलिनीने इशाला जागे केले. इशा सुद्धा पटापट आवरून तयार झाली. आज वारीतील शेवटचा दिवस म्हणून दोघीनी साड्या नेसल्या होत्या. इशाने जाणीवपूर्वक आपल्याला मिळालेल्या दोन्ही तुळशीमाळा गळ्यात घातल्या होत्या. सगळे तयार झाले आणि चहा नाश्ता करायला बसले. आजचा दिवस कसा असणार आहे. आपण सर्वांनी कुठे कसे भेटायचे? बस कुठे कितीला असणार ? हे सगळे विषय चर्चेत होते. सोबत गरम चहा आणि मिसळ चा बेत होता. पेटपूजा झाल्यावर उत्साहात सर्व पुन्हा वारीत दाखल झाले.

 वारी आता घाट सोडून पुढे आली होती. जसजसे पावले पुढे पुढे चालत होती. वेगवेगळे चेहरे समोर येत होते. आज इशा, नलिनी आपल्या ग्रुप सोबतच चालणार होते . त्यांच्या ग्रुप ने वारी साठी खास संगीत कार्यक्रम योजला होता. आजच ती संधी होती. दोघा तिघांनी एक जागा निश्चित करून तिथे गाण्याचा सेट तयार केला. एक गिटार आणि डफ त्यांच्याकडे होते. काहींकडे टाळ होते. अशी लहान मोठी वाद्य एकत्र करून त्यांनी लोकांना आवाहन केले. त्याची मांडणी बघून कार्यक्रम सुरू होण्यापूर्वी च लोक तिथे जमा होऊ लागले. 

नलिनीने टाळ घेतले, काहींनी चिपळ्या आणलेल्या, डफ आणलेले , असे सर्व समावेशक सादरीकरण सुरू झाले. इशाने गाण्याची धुरा सांभाळली. जसे गाण्याला सुरुवात झाली. सभोवती जमलेल्या लोकांचा टाळ्यांचा गजर सुरू झाला. मध्ये तरल बासरी कानावर आली. देवाने जुळवून आणलेला योगायोग म्हणजे ती सुमधुर बासरी वाजवत गर्दीतून गणपतरावं पुढे आले. सर्वांचा आनंद द्विगुणित झाला. रमा सुद्धा त्यांना साथ देत पुढे आली. इशाचा गाण्याचा सुर अधिक रमणीय झाला. कार्यक्रम सुफळ, संपूर्ण पार पडला. 

आता सगळे निघण्याच्या तयारीत होते. सर्वांनी गणपतराव आणि रमाचा निरोप घेतला. बस डेपोकडे जाण्यासाठी तीन रिक्षा तिथे बोलावल्या होत्या. पहिल्या दोन रिक्षा भरभर भरल्या आणि निघाल्या. शेवटच्या रिक्षा साठी पाच जण राहिले. रमा आणि गणपतराव अजूनही तिथेच होते. इशाला व्यवस्थित सोडून ते तिथून निघणार होते. इशा रिक्षात बसणार तेवढ्यात तिचे मनगट एका लहान मुलाने धरले. तिने मागे वळून पाहिले, तिला नवल वाटले. क्षणभर ती मागे आली. रिक्षामध्ये न बसता बाहेरच थांबली. नलिनी तिला बसण्यासाठी सांगत होती. पण ती मागेच वळून उभी होती.

क्रमशः