भाग २३ : पुनरागमन

रात्रीचे अकरा वाजून गेले. इशाची बस डोंबिवली डेपोला पोहोचली. सर्व जण बस मधून उतरले. सर्वांनी एकमेकांचा निरोप घेतला. रात्र पण खूप झालेली होती. नलिनीने फोन करून तिच्या मोठ्या भावाला त्या ठिकाणी बोलावून घेतले. जागा तशी निर्मनुष्य होती. त्यात इशा घरी एकटीच निघाली होती. घरी जाण्यासाठी तिथून एक ही रिक्षा तिला मिळत नव्हती. नलिनीने इशाला थांबवले. तिला म्हणाली,

" इशा, मी भावाला बोलवले. आपण दोघी एकत्रच जाऊ. तुला मी घरी सोडते मग आम्ही घरी जातो. तू एकटी घरी नको जाऊस, तो एव्हाना निघाला असेल. येईलच थोड्या वेळात. "

इशा थांबली. तिने नलिनीकडे पाहिले. या प्रवासानंतर तिच्यात बदल झाला होता. इशा धाडसी आणि उत्साही झाली होती. तिच्यातला आत्मविश्वास पुन्हा आला होता. ती नलिनीला म्हणाली,

" नलू थँक्स, तुझ्यामुळे माझा हा प्रवास घडून आला आणि या प्रवासानंतर मला खुप बरं वाटतंय. जर मी तुझ्या सोबत आले नसते तर बऱ्याच गोष्टी माझ्या हुकल्या असत्या. तू माझी खरच जिवलग मैत्रीण आहेस. हे तू मला जेव्हा खरंच गरज होती त्या वेळी सिध्द केलेस. " - इशा

" आभार काय मानते इशा, तुला तुझ्या जीवनात थोडा बदल गरजेचा होता, तो होण्यासाठी मी तुझ्या मागे लागले इतकंच. या प्रवासात खूप गोष्टी घडल्या ना ...आपण बसून बोलू त्यावर एकदा...मजा येईल खरंच " - नलिनी

" एकदा कशाला , उद्या तस ही रविवार आहे ना, मग माझ्या घरी ये ना , खूप बोलूयात. मला तुला सुद्धा खूप गोष्टी सांगायच्या आहेत. ये ना नलू उद्या " - इशा

" उद्या भेटण्याचे नक्की नाही सांगता येणार गं, एवढे दिवस घरी नव्हते तर माझा वारीचा अनुभव ऐकण्यासाठी कदाचित घरचे ही खूप उत्सुक असतील. ते घरीच राहा म्हणतील. मी तुझ्याकडे पर्वा येते. संध्याकाळी चहासाठी येईन. काकूंना पण भेटल्यासारखे होईल ना... दादा आला बघ , चल निघू आता. " - नलिनी

नलिनी आणि इशा गाडीत बसल्या. इशा घरी पोहोचली. तिने नलिनीचा निरोप घेतला. इशाने दार वाजवले. बराच उशीर झाला होता. सुनीताला काळजी वाटू लागली होती. तेवढ्यात दार वाजले आणि तिचा जीव भांड्यात पडला. सुनीताने दार उघडले. समोर इशाला बघून सुनीताच्या डोळ्यात पाणी आले. खुप वर्षांनी तिला पाहिले असंच सुनीताला वाटत होतं. तिच्या हातातले सामान घेतले. इशा घरी आल्यावर विठ्ठलाला करावा तसा इशाला तिने नमस्कार केला. इशाला थोडे नवल वाटले. ती हसू लागली.

सुनीताने तिला आत यायला सांगितले आणि म्हणाली,

" हसतेस काय ग इशा, वारी करून आलीस ना म्हणून नमस्कार केला मी तुला,  मला ही संधी मिळाली नाही पण तुला ती मिळाली आणि चांगले आठ दिवस तू पहिल्यांदा च घरापासून दूर राहून अशी वारीसाठी गेलीस. तुझं कौतुक च आहे ग... "

" अग आई, किती काळजी करतेस, आता आले ना सुखरूप परत घरी आणि आमचा प्रवास पण खूप छान झाला. तुला सगळं सांगायचंय मला " - इशा

" हो ... हो सगळं सांग, पण आधी हात पाय धुवून घे, कपडे बदल आणि उशीर खूप झाला आहे, निवांत झोप आता. बारा वाजले बघ...उद्या रविवार... मला सुट्टीच आहे ना तर उद्या मला सगळं निवांत सांग.  जा आवर तू तुझं. " - सुनीता

"तुला भूक लागली का ? " - सुनीता

"नाही ग आई, माझं पोट भरलंय , काही नको , मी आवरून झोपते लगेच, तू पण झोप " - इशा

सुनीताने तिचे सामान तिच्या खोलीत ठेवले. ती झोपायला गेली. इशा आवरून आली. ती झोपायला जाणार तेवढ्यात तिला प्रणितला फोन करायचे आठवले. ती बाहेरच्या खोलीत  आली. तिच्याकडे असलेल्या डायरीत तिने प्रणितचा नंबर घेतला होता. ती डायरी काढली आणि त्याला फोन केला,

" हॅलो, "

" हॅलो इशा "

" हो, मी इशा बोलते, प्रणित बोलतोय ना "

" हो मीच बोलतोय, घरी पोहोचलीस ना "

" हो, मी पोहोचले घरी. मी पुन्हा निवांत फोन करेन. आता झोपते. उशीर झाला आणि खुप झोप सुद्धा आली आहे. "

" हो , झोप तू आराम कर , मी सुद्धा घरी पोहोचलो आणि मी पण झोपतो, गुड नाईट इशा "

" गुड नाईट  "

इशाने फोन ठेवला. सुनीताला इशाचा आवाज आला. एवढ्या रात्री नलिनीला फोन केला असावा. असे तिला वाटले म्हणून तिने मोठ्या आवाजात विचारले,

" नलिनी पोहोचली का ग घरी नीट, तिचा च फोन होता ना "

 इशाला काय उत्तर द्यावे कळेना, ती म्हणाली,

" हो आई, तिचा च फोन होता... पोहोचली ती घरी "

पुढचा प्रश्न यायच्या आत एवढं बोलून ती तडक झोपायला गेली.

 

क्रमशः